M1:348 — بعد از آن در زیرِ دار آور مرا / تا بخواهد یک شفاعت‌گر مرا

این بیت بخشی از نقشه‌ی فریبکارانه‌ی وزیر برای نابودی مسیحیان است. او به پادشاه پیشنهاد می‌کند که نمایشی از ظلم و ستم به راه بیندازند تا اعتماد مسیحیان را جلب کند.

در مرحله‌ی قبلی، وزیر از شاه خواست که گوش و بینی و لبش را ببرد. اکنون، او اوج این نمایش را طراحی می‌کند: صحنه‌ی اعدام. او می‌گوید مرا پای چوبه‌ی دار بیاور تا در آن لحظه‌ی حساس، یک نفر از میان جمعیت دلش به رحم بیاید و برای نجات جان من «شفاعت» یا پادرمیانی کند. این شفاعت‌گر، ناخواسته، به بازیچه‌ای در این نقشه تبدیل می‌شود و به کل ماجرا رنگ و بوی واقعیت می‌بخشد. این کار باعث می‌شود که وقتی وزیر بعداً به میان مسیحیان می‌رود، آن‌ها او را نه به عنوان یک جاسوس، بلکه به عنوان یک قربانی واقعی و یک شهید زنده ببینند که به شکلی معجزه‌آسا از مرگ گریخته است.