M1:3494 — آن صفای آینه وصف دلست / صورت بی منتها را قابلست

این بیت در ادامهٔ تمثیل نقاشان چینی و رومیان (صوفیان) می‌آید. چینیان با هنر و دانش خود، نقوش بسیار زیبایی بر دیوار کشیدند. اما رومیان در مقابل، تنها به صیقل زدن و پاک کردن دیوار خود پرداختند تا همچون آینه‌ای صاف و شفاف شود.

مولانا توضیح می‌دهد که آن «صفا» و شفافیت آینه، در حقیقت وصف «دل» است. دلی که از طریق ریاضت و تهذیب نفس، از آلودگی‌های آز، حرص، کینه و دانش‌های ظاهری پاک شده باشد، به آینه‌ای تبدیل می‌شود که ظرفیت پذیرش «صورت بی‌منتها» را پیدا می‌کند. این «صورت بی‌منتها» همان حقایق الهی، معانی غیبی و تجلیات بی‌کران خداوند است که در هیچ شکل و صورت محدودی نمی‌گنجد. در حالی که هنر چینیان (نماد علوم اکتسابی و ظاهری) تنها می‌تواند اشکال محدود و متناهی را به تصویر بکشد، دل صیقل‌خوردهٔ عارف (آینهٔ رومیان) می‌تواند بی‌نهایت را در خود بازتاب دهد.