M1:402 — چونک نور صبحدم سَر بر زند / کرکس زرّین گردون پر زند

این بیت در ادامهٔ توصیف حالت خواب و بی‌خبری شبانه است. مولانا خواب را به حالتی عارفانه تشبیه می‌کند که در آن روح از قید و بندهای دنیوی و سود و زیان آزاد است و در «صحرای بی‌چون» به پرواز درمی‌آید. اما این آزادی موقتی است.

با طلوع آفتاب که در اینجا به «کرکس زرین گردون» تشبیه شده، این حالت به پایان می‌رسد. همانطور که با دمیدن سپیده‌دم، روز آغاز می‌شود و فعالیت‌های دنیوی از سر گرفته می‌شود، روح نیز از آن عالم بی‌خبری و آسودگی به جهان هشیاری و تن بازگردانده می‌شود. این بیداری، بازگشتی به «دام» دنیا و رویارویی با مسئولیت‌ها و حسابرسی‌هاست که در بیت قبل با عبارت «داد و داور» به آن اشاره شد. بنابراین، طلوع خورشید نماد نیرویی است که ما را از عالم غیب و استراحت روحانی به صحنهٔ زندگی مادی فرامی‌خواند.