M1:471 — در یکی راهِ ریاضت را و جوع / رکن توبه کرده و شرط رجوع

این بیت یکی از مسیرهای معنوی متضادی را توصیف می‌کند که وزیر مکار برای مسیحیان طراحی کرده بود. او در یکی از این نامه‌ها، راه رسیدن به خدا را از طریق «ریاضت» و «جوع» (گرسنگی) معرفی می‌کند. این دو، از ارکان مهم در بسیاری از سنت‌های عرفانی، از جمله تصوف، برای تهذیب نفس و شکستن قدرت تن هستند.

مولانا با این بیت نشان می‌دهد که چگونه یک حقیقت معنوی می‌تواند ابزاری برای فریب شود. وزیر، با جدا کردن این دستورالعمل از دیگر حقایق و مطلق کردن آن، راه را برای ایجاد تفرقه باز می‌کند. در بیت‌های بعدی، مولانا بلافاصله مسیرهای کاملاً متضادی را معرفی می‌کند: یکی می‌گوید ریاضت بی‌فایده است و فقط بخشش (جود) راهگشاست، دیگری می‌گوید هر دو ریاضت و بخشش شرک است و فقط باید تسلیم و توکل کرد. این تضادها نشان می‌دهند که تأکید افراطی بر یک جنبه از دین و نادیده گرفتن جنبه‌های دیگر، چگونه می‌تواند به جای هدایت، موجب گمراهی و اختلاف شود.