M1:503 — هر یکی قولیست ضِدّ هم‌دگر / چون یکی باشد یکی زهر و شکر

این بیت در ادامهٔ داستان وزیری است که برای نابودی دین مسیح، به دستور شاه یهودی، به میان مسیحیان رفت و خود را عارفی بزرگ جا زد. او طومارهایی نوشت و در آنها احکامی متناقض و ضد و نقیض را به نام حضرت عیسی (ع) ثبت کرد. مولانا نمونه‌هایی از این تناقضات را ذکر می‌کند: در جایی می‌گوید «استاد خودت هستی» و در جایی دیگر «دنبال استاد بگرد»؛ در طوماری می‌گوید «همه چیز یکی است» و در طوماری دیگر «هر کس چنین بگوید دیوانه است».

این بیت، اوج این تناقض‌گویی را به تصویر می‌کشد. مولانا می‌گوید هر یک از این دستورات، دیگری را نقض می‌کند و این مانند آن است که کسی ادعا کند زهر و شکر یک چیز هستند. این تضاد آشکار، ابزاری بود که وزیر برای ایجاد سردرگمی، تفرقه و نهایتاً نابودی ایمان پیروان مسیح به کار گرفت. هدف او این بود که با ارائهٔ گزاره‌های متضاد، راه تشخیص حقیقت از باطل را چنان دشوار کند که مردم از اصل دین رویگردان شوند.