M1:516 — این امانت زان امانت یافتست / کآفتابِ عدل بر وی تافتست

در بیت پیشین، مولانا زمین را «امین» و امانت‌دار توصیف کرد، زیرا هر بذری که در آن کاشته شود، صادقانه همان را بازمی‌گرداند. این بیت به ریشه‌ی این ویژگی می‌پردازد و توضیح می‌دهد که این امانت‌داری از کجا آمده است.

مولانا می‌گوید این صفتِ خاک، موهبتی از جانب یک «امانت» برتر، یعنی امانت‌داری مطلق خداوند است. زمین از خود چیزی ندارد؛ صداقت و قابلیت اعتمادش، پرتوی از «آفتاب عدل» الهی است. همان‌طور که نور خورشید به زمین می‌تابد و به دانه‌ها اجازه‌ی رشد می‌دهد، «عدل» خداوند نیز بر جهان تابیده و نظم و صداقت را در تار و پود آفرینش، حتی در موجودی بی‌جان چون خاک، جاری ساخته است.

این بیت، نگاه توحیدی مولانا را به نمایش می‌گذارد: هر کمالی که در مخلوقات دیده می‌شود، در واقع جلوه‌ای از کمالات خالق است. امانت‌داریِ خاک، نشانه‌ای کوچک از عدالت و وفاداری بی‌نهایت خداوند به پیمانِ آفرینش است.