M1:529 — صد چو عالم در نظر پیدا کند / چونک چشمت را به خود بینا کند

این بیت در ادامه‌ی توصیف قدرت بی‌نهایت خداوند است که در تقابل با جهل و غفلت وزیر مکار بیان می‌شود. مولوی می‌گوید وزیر با خداوندی درافتاده است که قادر است در یک لحظه از «عدم»، صدها جهان بیافریند.

این بیت، آن مفهوم را یک گام فراتر می‌برد و از خلقت صرف به «شهود» و «معرفت» می‌رساند. قدرت خداوند تنها در آفرینش جهان‌های بیرونی نیست، بلکه در گشودن جهان‌های درونی نیز هست. وقتی خداوند چشم دل یا بصیرت انسان را به نور معرفت خودش روشن می‌کند («چشمت را به خود بینا کند»)، آنگاه در «نظر» یا افق دید آن شخص، صدها عالم جدید پدیدار می‌شود. این «عالم‌ها» لزوماً جهان‌های مادی نیستند، بلکه عوالم معنا، حقیقت و مراتب وجودند که پیش از آن بر شخص پوشیده بودند. این بینش، نتیجه‌ی مستقیم اتصال به منبع هستی است و نشان می‌دهد که درک ما از واقعیت تا چه اندازه محدود است و با عنایت الهی تا چه حد می‌تواند وسعت یابد.