M1:558 — لابه و زاری همی کردند و او / از ریاضت گشته در خلوت دوتو

این بیت، اوج فریبکاری وزیر و سادگی مریدان را به تصویر می‌کشد. وزیر که برای تحکیم جایگاه دروغین خود به خلوت رفته، اکنون با تظاهر به ریاضت شدید، خود را در نظر مردم عارف‌تر و مقرب‌تر جلوه می‌دهد. تصویر «دوتو شدن» یا خمیدگی قامت، کنایه‌ای است از تحمل رنج‌های معنوی بسیار سنگین که جسم را فرسوده است. این صحنه‌سازی، حس ترحم و نیاز مریدان را برمی‌انگیزد و آنها را برای پذیرش خواسته‌های بعدی او آماده‌تر می‌کند.

مولانا در اینجا تضاد بین ظاهر و باطن را به نمایش می‌گذارد: از یک سو، «لابه و زاری» صادقانهٔ مردمی که در جستجوی حقیقت‌اند و از سوی دیگر، ریاکاری حساب‌شدهٔ راهنمایی که آنها را به سوی گمراهی می‌برد. این ریاضت، نه برای نزدیکی به خدا، بلکه ابزاری برای به دام انداختن خلق است.