M1:563 — آن امیران در شفاعت آمدند / وان مریدان در شَناعت آمدند

این بیت بخشی از داستان وزیر مکّاری است که برای فریب دادن مسیحیان، تظاهر به زهد و گوشه‌نشینی کرده است. او خود را در خلوتی طولانی حبس کرده و مریدانش را در حسرت و اشتیاق دیدار خود سوزانده است. وقتی مریدان از او می‌خواهند که خلوت را بشکند و به میانشان بازگردد، او با بهانه‌ای عارفانه پاسخ می‌دهد که «دستور نیست» و اجازه‌ی خروج ندارد.

در این بیت، مولانا واکنش مردم را به دو دسته تقسیم می‌کند:

1. امیران و بزرگان: این گروه که موقعیت اجتماعی بالاتری دارند، با زبانی رسمی و محترمانه «شفاعت» می‌کنند. آن‌ها نقش واسطه را بازی کرده و با خواهش و پادرمیانی تلاش می‌کنند تا وزیر را راضی به خروج کنند. این رویکرد، نشان‌دهنده‌ی آداب‌دانی و رعایت سلسله مراتب است.

2. مریدان و عامه: این گروه که از شدّت شور و وابستگی عاطفی بی‌تاب شده‌اند، زبانشان به «شناعت» باز می‌شود. «شناعت» در اینجا به معنای سرزنش و گلایه‌ی شدید از روی عشق و درد است، نه توهین و دشمنی. آن‌ها با زاری و شکایت از بخت بد خود و جفایی که مرشدشان در حق آن‌ها روا می‌دارد، می‌کوشند دل او را به رحم آورند. این واکنش، عمق تأثیر روانی وزیر بر پیروانش و موفقیت نقشه‌ی او را نشان می‌دهد.