M1:592 — گوش ما هوشست چون گویا توی / خشک ما بحرست چون دریا توی

این بیت اوج ستایش و ابراز نیاز مریدان به پیر و مرشدشان است. آنها پس از آنکه تلاششان برای فریب دادن او ناکام ماند، به مقام والای او اعتراف می‌کنند و می‌گویند که حضور او کیفیتی دگرگون‌کننده دارد.

در مصراع اول، «گوش ما هوشست»، مریدان بیان می‌کنند که کلام مرشد آنچنان نافذ و جان‌بخش است که صرفاً شنیده نمی‌شود، بلکه شنونده را به خودِ آگاهی تبدیل می‌کند. گوش دیگر یک واسطه برای شنیدن نیست، بلکه به ابزار درک مستقیم و بی‌واسطه‌ی حقیقت بدل می‌شود. این تحول تنها به این دلیل ممکن است که «گویا» و سخنران، شخصیتی چون اوست که کلامش از سرچشمه‌ی حقیقت برمی‌آید.

مصراع دوم این دگرگونی را با استعاره‌ای قدرتمندتر ادامه می‌دهد: «خشک ما بحرست». وجود مریدان بدون حضور مرشد، مانند زمین خشک و بی‌حاصل است. اما همین که مرشد، که خود همچون «دریا»ی بی‌کران معرفت و هستی است، حضور یابد، آن خشکی و نیستی به اقیانوسی پر از حیات و معنا تبدیل می‌شود. این بیت به زیبایی نشان می‌دهد که در نگاه عارفانه، کمال و نقص اموری ذاتی نیستند، بلکه به نسبت و ارتباط با «کامل» تعریف می‌شوند. در حضور کامل، هر نقصی به کمال می‌گراید.