M1:594 — بی‌تو ما را بر فلک تاریکیَست / با تو ای ماه این فلک باری کیَست

این بیت بخشی از گفتگوی مریدان با مرشدشان است که برای شکستن خلوت او آمده‌اند. آنها مقام معنوی مرشد را چنان والا می‌دانند که در غیاب او، بلندترین جایگاه مادی، یعنی «فلک» یا آسمان، نیز تاریک و بی‌معناست. اما در حضور او، که به «ماه» تشبیه شده، همان آسمان در برابر نور وجود او رنگ می‌بازد و بی‌اهمیت می‌شود.

مولانا در اینجا دو حالت را مقایسه می‌کند: دنیای بدون راهنمای معنوی، که حتی اوج آن (فلک) ظلمانی است، و دنیای با راهنمای معنوی، که در آن، خودِ راهنما به منبع روشنایی تبدیل می‌شود و معیارهای مادی و ظاهریِ «رفعت» و بلندی (مثل آسمان) را بی‌اعتبار می‌کند. بیت بعدی نیز همین نکته را روشن‌تر می‌کند که رفعت حقیقی، معنوی و درونی است (متعلق به روان پاک) نه ظاهری و مکانی (متعلق به افلاک).

بنابراین، این بیت تأکیدی است بر مرکزیت «انسان کامل» در جهان‌بینی عرفانی. او محوری است که به همه چیز معنا و نور می‌بخشد و بدون او، عالم هستی برای سالک، تیره و بی‌مقدار است.