M1:768 — هر که را دامان عشقی نابُده / زان نثارِ نور بی‌بهره شده

Ovaj stih se nalazi u dijelu gdje Rumi opisuje duhovnu stvarnost koja stoji iza fizičkog svijeta. On govori o "zvijezdama iznad zvijezda" – svecima i duhovnim vodičima – koji su kanali za čistu božansku svjetlost, svjetlost koja nije podložna pomračenju ili lošim uticajima. Bog, kaže Rumi, neprestano prosipa tu svjetlost na duše, kao što se na svadbama prosipaju slatkiši ili novčići.

Međutim, da bi se ovaj dar primio, potrebna je posuda. U Rumijevoj slici, ta posuda je dāmān-e ʿishq – "skut ljubavi". Skut odjeće je ono čime se hvataju i skupljaju darovi koji se bacaju. Metaforički, to je unutrašnja sposobnost duše, njena čežnja, njena spremnost i strastvena želja za Bogom. Ko nema tu ljubav, taj "skut" nema otvoren; božanska svjetlost pada svuda oko njega, ali on ostaje praznih ruku, "bez udjela" (bī-bahre).

Poruka je jasna: božanska milost je sveprisutna, ali naša sposobnost da je primimo zavisi od našeg unutrašnjeg stanja. Ljubav je organ percepcije za duhovnu stvarnost. Bez nje, čovjek može stajati usred pljuska svjetlosti, a da ostane u potpunom mraku.