M1:776 — کانکه این بُت را سجود آرد برست / ور نیارد در دلِ آتش نشست

Ovaj stih postavlja scenu za dramatičan test vjere. Jevrejski kralj, opisan kao tiranin, ne samo da je zapalio ogromnu vatru da bi uništio kršćane u svom kraljevstvu, već je dodao i perverzan psihološki obrat. Pored vatre postavlja idola, nudeći lažni put spasa. Dekret je jednostavan i brutalan: sedžda (čin potpunog pokoravanja) idolu donosi spas od vatre, dok odbijanje znači sigurnu smrt u plamenu.

Rumi ovdje ne pripovijeda samo historijsku ili legendarnu priču. On odmah uspostavlja vanjski sukob – idol od materijala naspram vatre od materijala – kao ogledalo za unutrašnju borbu. Kao što će pojasniti u narednim stihovima, pravi, mnogo opasniji idol je vlastiti nefs (ego, niža duša). Kraljeva naredba, stoga, postaje alegorija za iskušenje s kojim se svaka duša suočava: pokloniti se prolaznim, lažnim božanstvima (bogatstvu, moći, egu) da bi se izbjegla trenutna 'vatra' teškoća, ili ostati vjeran istinskom principu čak i po cijenu patnje. Odluka koju kralj nameće vjernicima je, u suštini, izbor između fizičkog opstanka i duhovnog integriteta.