M1:782 — آن بت مَنحوت چون سیل سیاه / نفسِ بُتگر چشمه‌ای بر آب‌راه

U priči o židovskom kralju koji tjera ljude da se klanjaju kipu kako bi izbjegli vatru, Rumi koristi ovaj stih da preusmjeri pažnju sa vanjskog na unutrašnje. Onaj fizički, isklesani kip (but-e manhut) je poput razorne, mračne bujice koja nosi sve pred sobom. Međutim, ta bujica nije samostalna; ona izvire odnekud.

Izvor te bujice, kaže Rumi, jeste nefs (duša, ego) onoga ko je kip napravio. Nefs je nepresušno vrelo iz kojeg neprestano teku nove i nove forme idolopoklonstva. Uništiti vanjski kip je lahko, kao razbiti ćup, ali to ne rješava problem. Sve dok izvor – nefs – ostaje aktivan, on će stvarati nove bujice i nove kipove.

Ovo je ključna sufijska ideja: pravi boj se ne vodi protiv vanjskih iskušenja, već protiv unutrašnjeg "velikog kipa" – vlastitog ega. On je opasniji jer je nevidljiv i neprestano aktivan, poput izvora koji bez prestanka napaja rijeku.