M1:820 — من ترا افسوس می‌کردم ز جَهل / من بُدم افسوس را منسوب و اَهل

Ovaj stih je trenutak pokajanja i spoznaje u priči o čovjeku čija su se usta iskrivila nakon što se podrugljivo obratio poslaniku Muhammedu (a.s.). Shvativši posljedice svog čina, on se vraća i priznaje svoju grešku. Njegove riječi izražavaju klasičnu sufijsku ideju: onaj ko iz oholosti i neznanja ismijava duhovno uzvišene, zapravo otkriva vlastitu bijedu i duhovnu nakaznost.

Njegovo ruganje nije naštetilo Poslaniku, već je samo njega samog učinilo vrijednim sažaljenja i prezira. Rumi ovdje koristi ovu ispovijest da bi ilustrirao šire načelo: arogancija prema svetosti je znak dubokog unutrašnjeg sljepila. Tek kada ga je stigla kazna, rugalac je progledao i uvidio da je predmet poruge bio on sam, a ne onaj kome se rugao.

این بیت لحظه‌ی پشیمانی و خودآگاهی مردی است که به دلیل تمسخر نام پیامبر (ص) دهانش کج شده است. او درک می‌کند که ریشخند او نه از سر دانایی و برتری، بلکه از نهایت جهل و حقارت خودش بوده است. او گمان می‌کرد با کوچک شمردن دیگری، خود را بزرگ می‌کند، اما در عمل، این کار تنها پستی و عیب درونی او را آشکار کرد.

مولانا از این داستان نتیجه‌ای کلی می‌گیرد: تمسخر پاکان و افراد وارسته، نشانه‌ای از این است که خداوند اراده کرده پرده از روی زشتی‌ها و عیوب فرد تمسخرکننده بردارد. آنکه دیگران را «افسوس» می‌کند (یعنی به حالشان تأسف می‌خورد یا آنها را مسخره می‌کند)، در حقیقت خود «اهل افسوس» است؛ یعنی وضعیت روحانی و اخلاقی خودش رقت‌انگیز و قابل تأسف است. این بیت، اعتراف به این حقیقت تلخ از زبان خود گناهکار است و نقطه‌ی شروع توبه و طلب بخشش او محسوب می‌شود.