M1:836 — طبع من دیگر نگشت و عنصرم / تیغ حقّم هم به دستوری بَرم

U ovoj priči, jevrejski kralj je zapalio ogromnu vatru kako bi u nju bacio vjernike. Međutim, vatra ih ne prži, što zbunjuje i ljuti kralja. On se obraća vatri, pitajući je zašto je izgubila svoju prirodnu osobinu – da spaljuje. Vatra mu odgovara ovim stihom.

Njen odgovor je ključna tačka u priči. Vatra kaže: "Moja priroda (ṭabʿ) i moj element (ʿunṣur) su isti kao i uvijek. Ja sam i dalje vatra." Međutim, ona nije nezavisna sila. Ona sebe opisuje kao "mač Istine" (tīġ-e Ḥaqq), što znači da je samo instrument božanske volje. Kao što mač ne siječe sam od sebe, već samo kada ga ratnik zamahne, tako i vatra spaljuje samo po izričitoj Božijoj zapovijedi (dastūrī).

Ovaj stih ilustruje temeljno sufijsko učenje da čitav stvoreni svijet, uključujući i prirodne elemente, nije autonoman. Sve sile prirode su "robovi" (bande) Božiji, kako Rumi kaže nekoliko stihova kasnije (M1:844). One su žive i svjesne u svom odnosu s Bogom, iako se nama čine kao beživotne sile. Vatra koja je poštedjela vjernike nije "slaba" ili "promijenjena"; ona jednostavno izvršava višu naredbu koja nadilazi njenu uobičajenu funkciju. Za kralja, ovo je čudo koje otkriva granice njegove moći i postojanje više Sile.