M1:873 — کوهِ طور از نور موسی شد به رقص / صوفی کامل شد و رَست او ز نقص

Ovaj stih je dio niza primjera koji ilustruju kako neživa priroda i elementi – vatra, voda, zemlja – reaguju na Božiju zapovijed i duhovnu moć Njegovih poslanika. Rumi se ovdje poziva na kur'ansku priču u kojoj Musa, a.s., traži da vidi Boga. Kao odgovor, Bog objavljuje Svoju svjetlost (nur) planini Sinaj (Tur), koja se od siline teofanije raspada.

Rumi ovu scenu tumači na sufijski način. On ne vidi samo uništenje, već preobražaj. Planina, dodirnuta božanskom svjetlošću, oživljava i ulazi u stanje ekstatičnog plesa (raqs), što je metafora za duhovno buđenje i radost. U tom trenutku, planina postaje poput "savršenog sufije" (ṣūfī-yi kāmil), bića koje je doseglo vrhunac duhovnog puta i oslobodilo se svih nedostataka i ograničenja materijalnog postojanja.

Poruka je da duhovna stvarnost može preobraziti i najčvršću materiju. Kao što je planina postala savršena kroz svjetlost koja je zasjala preko Musaa, tako i ljudsko srce, koje je često tvrdo poput kamena, može oživjeti, zaplesati i postići savršenstvo kada ga dotakne božanska svjetlost.