M2:2378 — تا نگوید دزد او را کان منم / کز تو دزدیدم که دزد پر فنم

این بیت بخشی از تمثیل مولوی دربارهٔ روح انسان و نفس اماره (یا شیطان) است. در این داستان، مردی نابینا مورد سرقت قرار می‌گیرد و فریاد می‌زند. دزد، با اطمینان از اینکه قربانی‌اش او را نمی‌بیند، می‌تواند همانجا بایستد و حتی به ناله‌های او گوش دهد. او هرگز شناسایی نخواهد شد مگر آنکه خودش به دزدی اعتراف کند.

مولوی از این تصویر استفاده می‌کند تا وضعیت انسان «کوردل» را شرح دهد. نفس یا شیطان، همچون آن دزد ماهر، گرانبهاترین دارایی ما یعنی بصیرت معنوی و حکمت را می‌رباید. اما چون ما از نظر روحانی نابینا هستیم، متوجه حضور این دزد درونی نمی‌شویم و نمی‌توانیم او را بشناسیم. این دزد در وجود ما پنهان است و تا زمانی که به کمک «اهل دل» (انسان کامل) چشم بصیرت پیدا نکنیم، هرگز او را نخواهیم شناخت و نمی‌توانیم کالای ربوده‌شدهٔ خود را پس بگیریم.