M2:2387 — گفت رو زین حلقه کین در باز نیست / باز گرد امروز روز راز نیست

این بیت پاسخ یک «اهل دل» یا عارف به فردی است که برای شنیدن رازهای معنوی به او مراجعه کرده است. در ابیات قبل، مولانا توضیح می‌دهد که برای شناختن «دزد شیطان» و بازپس‌گرفتن «کالای حکمت» که از دل به سرقت رفته، باید به اهل دل رجوع کرد. اما این مراجعه به معنای دریافت فوری پاسخ نیست.

پاسخ عارف («رو زین حلقه کین در باز نیست») نشان‌دهندۀ یک اصل مهم در عرفان است: دریافت حقایق معنوی تابع حال و استعداد و زمان مناسب است، نه صرفاً خواست و طلب سالک. «حلقه» می‌تواند به معنای حلقهٔ در یا حلقه و مجلس مریدان باشد. در هر دو صورت، عارف در را به روی این رازجویی ناآماده و نابه‌هنگام می‌بندد. این «بسته بودن» ممکن است به دلیل عدم آمادگی جوینده، نامناسب بودن شرایط بیرونی، یا یک آزمون برای سنجش صدق و پایداری او باشد.

مصراع دوم («باز گرد امروز روز راز نیست») این نکته را تقویت می‌کند. اسرار معنوی (راز) کالایی نیست که بتوان هر لحظه آن را مطالبه و دریافت کرد. برای شنیدن راز، گوش و دلی آماده لازم است. این پاسخ، نوعی تربیت و تأدیب سالک است تا بیاموزد که در این مسیر، صبر و تسلیم در برابر راهنمایی پیر، از کنجکاوی و شتابزدگی برای دانستن مهم‌تر است. عارف به او می‌فهماند که راه معرفت، راهی تدریجی است و هر چیزی زمان خود را دارد.