M2:2388 — گر مکان را ره بدی در لامکان / همچو شیخان بودمی من بر دکان

این بیت در ادامهٔ گفتگوی یک سالک با عارفی است که از او طلب «راز» می‌کند. عارف در پاسخ، به او می‌گوید که امروز روز گفتن راز نیست. سپس با این بیت، دلیل آن را توضیح می‌دهد.

مولانا دو عالم را در برابر هم قرار می‌دهد: «مکان» که همین جهان مادی و محسوس ماست، و «لامکان» که عالم معنا، حقیقت و غیب است. عارف می‌گوید که بین این دو عالم، راهی مستقیم و ساده مثل راه رفتن به یک مغازه وجود ندارد. معرفت و اسرار معنوی، کالایی نیست که بتوان آن را خرید و فروش کرد یا به سادگی به کسی منتقل نمود.

تصویر «شیخان بر دکان» کنایه‌ای است به مرشدان و زاهدان ظاهری که معرفت را به یک کالای قابل عرضه تبدیل کرده‌اند و برای خود دکانی از مرید و شهرت ساخته‌اند. عارف حقیقی می‌گوید من از آن دسته نیستم. اگر رسیدن به «لامکان» به این سادگی بود، من هم مثل آنها یک فروشندهٔ معنویت می‌شدم. اما چون راه دیگری است و مبتنی بر طلب و حال درونی سالک است، نمی‌توانم به درخواست تو فوراً پاسخی بدهم و رازی را فاش کنم.