M2:2926 — آن یکی گوید شتر یک‌چشم بود / وآن دگر گوید ز گر بی‌پشم بود

این بیت بخشی از داستان مردی است که شترش را گم کرده و با وعدهٔ مژدگانی، از دیگران برای یافتنش کمک می‌خواهد. اما این وعده، طمع را در دل مردم برمی‌انگیزد. به جای کمک صادقانه، هر کس از روی حدس و گمان و برای تصاحب جایزه، نشانه‌ای ساختگی برای شتر بیان می‌کند.

در بیت قبل، یکی گفت گوشش بریده بود و دیگری گفت جُلش نقش و نگار داشت. در این بیت نیز این روند ادامه می‌یابد: یکی ادعا می‌کند که شتر یک‌چشم بوده و دیگری می‌گوید که به خاطر بیماری پوستیِ گَری، بدنش بی‌مو شده بود. این توصیفات متناقض و بی‌اساس نشان می‌دهد که این افراد اصلاً شتر را ندیده‌اند و صرفاً برای فریب دادن صاحب شتر و گرفتن پول، خیال‌پردازی می‌کنند.

نکتهٔ اصلی داستان که در این بیت برجسته می‌شود، تأثیر مخرب طمع است. طمع باعث می‌شود حقیقت کنار گذاشته شود و دروغ و فریب جای آن را بگیرد. این افراد به جای همدردی با مردی که دارایی‌اش را از دست داده، او را دستمایهٔ ریشخند و طمع‌ورزی خود قرار می‌دهند. مولانا با این تصویرسازی ساده، یک ضعف عمیق اخلاقی در جامعه را نقد می‌کند.