M2:2927 — از برای مژدگانی صد نشان / از گزافه هر خسی کرده بیان

این بیت در ادامهٔ داستان مردی است که شترش را گم کرده و برای یافتن آن مژدگانی تعیین کرده است. مولانا نشان می‌دهد که چگونه طمع، مردم را به دروغگویی و ادعاهای بی‌اساس وامی‌دارد. هر کسی از راه می‌رسد و برای آنکه خود را یابنده جلوه دهد و پاداش را بگیرد، بدون آنکه واقعاً چیزی دیده باشد، از خیال خود مشخصاتی برای شتر می‌سازد: یکی می‌گوید یک‌چشم بود، دیگری می‌گوید گوش‌بریده بود و آن یکی از رنگ و پشمش سخن می‌گوید.

نکتهٔ عمیق‌تر داستان در این است که این «شتر گمشده» نمادی از حقیقت یا معرفت الهی است و مرد جوینده، سالک راه حق است. «خسان» یا افراد بی‌ارزش، مدعیان دروغین معرفت هستند که برای کسب شهرت و مقام (مژدگانی)، ادعاهای گزاف و بی‌اساسی دربارهٔ حقیقت می‌کنند. آن‌ها به جای آنکه واقعاً به دنبال حقیقت باشند یا آن را یافته باشند، صرفاً با کلمات و توصیفات ساختگی، دیگران و حتی خودشان را فریب می‌دهند. مولانا با این تصویر ساده، ریاکاری و ادعاهای پوچ در مسیر معنویت را به نقد می‌کشد.