M2:75 — خاک درگاهت دلم را می‌فریفت / خاک بر وی کو ز خاکت می‌شکیفت

این بیت در ادامه‌ی توصیف مولانا از جاذبه‌ی معشوق ازلی (یا پیر و مرشدش) آمده است. او می‌گوید که حتی پست‌ترین و بی‌مقدارترین چیز مرتبط با معشوق، یعنی «خاک درگاه» او، چنان قدرت فریبندگی و جذابیتی دارد که دل سالک را از جا می‌کند و به سوی خود می‌کشد.

در مصرع دوم، مولانا این ایده را به نهایت می‌رساند. او کسی را که بتواند در برابر این کشش مقاومت کند و «شکیبایی» به خرج دهد، نفرین می‌کند. عبارت «خاک بر سرش» نوعی تحقیر و سرزنش است. از دیدگاه عارف عاشق، صبر و قرار در مقابل جاذبه‌ی معشوق، نه یک فضیلت، بلکه یک نقص بزرگ و نشانه‌ی بی‌ذوقی و بی‌خبری است. عشق حقیقی، صبوری را برنمی‌تابد و بی‌قراری و تسلیم محض را طلب می‌کند. بنابراین، شکیبایی در اینجا به معنای دوری و بی‌اعتنایی است و از نظر مولانا، هرکس که بتواند از این آستان دل بکند، موجودی بی‌ارزش است.