M3:118 — گرزها و تیغ‌ها محسوس شد / پیش بیمار و سرش منکوس شد

این بیت اوج توصیف تجربهٔ نزدیک به مرگ را نشان می‌دهد. در ابیات قبل، مولانا توضیح می‌دهد که فرشتهٔ مرگ (عزرائیل) با سلاح‌های نادیدنی جان را می‌ستاند. فرد در حال احتضار این سلاح‌ها را می‌بیند و به اطرافیانش می‌گوید، اما آنها چون چیزی نمی‌بینند، حرف او را «خیال» و توهم می‌پندارند.

مولانا در این بیت تأکید می‌کند که برای آن «بیمار» (فرد در حال مرگ)، این گرزها و تیغ‌ها دیگر خیال نیستند، بلکه کاملاً «محسوس» و واقعی شده‌اند. این یک تجربهٔ حسی مستقیم از عالم غیب است که در آستانهٔ مرگ برای فرد گشوده می‌شود. بخش دوم بیت، «سرش منکوس شد»، حالتی از تسلیم محض، شکست و فروتنی در برابر قدرت مرگ را به تصویر می‌کشد. دیگر جای انکار و جدال نیست؛ سر به زیر افکنده و آمادهٔ رفتن است. این لحظه‌ای است که پرده‌ها کنار می‌رود و حقیقت عالم دیگر خود را بر فرد عرضه می‌کند.