M3:209 — تا قیامت می‌خورد او پیش غار / آب رحمت عارفانه بی تغار

مولانا در این بیت، داستان سگ اصحاب کهف را به عنوان نمادی از یک سالک صادق به کمال می‌رساند. این سگ، با رها کردن دنیای مادی («مردار») و پیوستن به مردان خدا، به مقامی رسید که تا ابد از رحمت بی‌کران الهی سیراب می‌شود.

نکتهٔ کلیدی در عبارت «عارفانه بی تغار» نهفته است. «تغار» یا آوند، نماد ابزار و واسطه‌های مادی است. نوشیدن «بی تغار» یعنی دریافت مستقیم و بی‌واسطهٔ فیض و رحمت الهی. این یک تجربهٔ معنوی و درونی است، نه یک رویداد فیزیکی. واژهٔ «عارفانه» نیز بر همین معنا تأکید می‌کند؛ این نوشیدن، یک ادراک و شهود قلبی است، نه یک عمل جسمانی. این پاداش محدود به زمان نیست و «تا قیامت» ادامه دارد، که نشان‌دهندهٔ جاودانگی برکتی است که از همراهی با پاکان نصیب موجودی فروتن اما باوفا شده است.