M3:217 — ره نمایم‌، همرهت باشم رفیق / من قلاووزم درین راه دقیق

این بیت در ادامه‌ی هشدار مولانا درباره‌ی «غول‌ها»ی راه معنوی آمده است. این غول‌ها، که نماد نفس اماره، شیطان، یا هر راهنمای دروغین دیگری هستند، با ظاهری دوستانه و دلسوز به سراغ سالک می‌آیند. آن‌ها ادعا می‌کنند که راه را به‌خوبی می‌شناسند و بهترین راهنما و رفیق برای این «راه دقیق» (مسیر باریک و دشوار عرفانی) هستند.

لحن این بیت، لحن یک وعده‌ی شیرین و اطمینان‌بخش است: «ره نمایم»، «همرهت باشم»، «رفیق»، «قلاووزم». این دقیقاً شیوه‌ی فریب نفس است که با وعده‌های جذاب و ظاهری خیرخواهانه، انسان را به بیراهه می‌کشاند. مولانا بلافاصله در بیت بعدی (۲۱۸) این ادعا را رد می‌کند و این راهنمای دروغین را به گرگی تشبیه می‌کند که در کمین یوسفِ جان نشسته است. بنابراین، این بیت نه یک راهنمایی حقیقی، بلکه نمونه‌ای از کلام فریبنده‌ای است که سالک باید با «حزم» و هوشیاری از آن پرهیز کند.