M3:233 — مرغ پندارد که جنس اوست او / جمع آید، بَر دَرَدْشان پوست او

این بیت در ادامه‌ی تمثیل «صیاد و مرغان» آمده است. مولانا دنیا و وسوسه‌های آن را به صیادی تشبیه می‌کند که در کمین نشسته و با تقلید صدای پرندگان (صفیر) و استفاده از یک پرنده‌ی مرده به عنوان طعمه، دیگر پرندگان را فریب می‌دهد.

پرندگان ساده‌دل و بی‌احتیاط، با شنیدن صدای آشنا و دیدن طعمه، گمان می‌کنند که یکی از هم‌نوعان خودشان آن‌ها را صدا می‌زند. با این خیال واهی، با اشتیاق به سوی او پرواز می‌کنند و گرد هم می‌آیند. اما به محض جمع شدن، صیاد از کمین‌گاه بیرون می‌جهد و پوست از تنشان می‌کند و آن‌ها را هلاک می‌سازد.

این تمثیل هشداری است برای سالک و هر انسان آگاهی. دعوت‌های فریبنده‌ی دنیوی، که ظاهری جذاب و آشنا دارند، در واقع دامی بیش نیستند. اگر انسان با «بی‌حزمی» (بدون دوراندیشی و بصیرت) به هر ندایی پاسخ دهد و فریب ظواهر را بخورد، در دام نفس و دنیا گرفتار شده و حقیقت و جوهر معنوی خود را از دست می‌دهد.