M3:235 — هست بی حزمی پشیمانی یقین / بشنو این افسانه را در شرح این

مولانا پس از بیان تمثیل شکارچی و پرندگان، این بیت را به عنوان یک پل ارتباطی می‌آورد. او ابتدا یک اصل کلی و اخلاقی را به صراحت بیان می‌کند: هر کس «حزم» (دوراندیشی و احتیاط) را کنار بگذارد، سرنوشتی جز پشیمانی نخواهد داشت. این همان سرنوشت پرندگانی بود که فریب آواز و دانه‌ی شکارچی را خوردند.

سپس، در مصرع دوم، مولانا خواننده را برای شنیدن داستانی دیگر آماده می‌کند. او اعلام می‌کند که برای روشن‌تر شدن همین موضوع (یعنی اهمیت حزم و عواقب بی‌حزمی)، «افسانه‌ای» را روایت خواهد کرد. این بیت به شیوه‌ی معمول مولانا، یک قاعده‌ی کلی را از دل یک تمثیل بیرون می‌کشد و سپس با داستانی دیگر آن را در عمل نشان می‌دهد و به این ترتیب، زنجیره‌ی معنایی مثنوی را پیش می‌برد.