M3:2397 — در دلش نِه آنچ تو اندر دلم / اندر افکندی به‌راز ای مفضلم

این بیت بخشی از نیایش عمیق مردی است که در دادگاه حضرت داوود احساس می‌کند حقش نادیده گرفته شده است. او به جای بحث و جدل بیشتر، مستقیماً به درگاه خداوند روی می‌آورد و از او که «دانای سوز» دل‌هاست، یاری می‌طلبد.

نکته‌ی کلیدی در این دعا، درخواست برای انتقال یک «احساس» یا «یقین درونی» است، نه صرفاً آشکار شدن حقیقت. او می‌گوید: «آنچه در دل من افکندی، در دل او نیز بنه». این نشان می‌دهد که او باور دارد بصیرتی که نسبت به حقانیت خود دارد، هدیه‌ای پنهانی و الهی («به‌راز») از جانب خداوند است. او نمی‌گوید «خدایا حق را به داوود نشان بده»، بلکه می‌گوید «خدایا همان نوری که به من دادی، به او هم بده».

این بیت به زیبایی قدرت ارتباط مستقیم و بی‌واسطه با خداوند و تأثیر دعا بر تغییر قلوب را نشان می‌دهد. مولانا در اینجا بر این باور عرفانی تأکید می‌کند که حقیقت نهایی نه از طریق استدلال‌های ظاهری، که از طریق اشراق و الهامی که خداوند در دل‌ها می‌اندازد، آشکار می‌شود. دعای خالصانه‌ی این مرد آنچنان مؤثر واقع می‌شود که بلافاصله دل داوود را دگرگون می‌کند و او را به خلوت و نماز می‌کشاند تا حقیقت را از «دانای راز» جویا شود.