M3:2414 — با خود آمد گفت را کوتاه کرد / لب ببست و عزم خلوتگاه کرد

این بیت، نقطۀ بازگشت داوود از اوج یک گفتار عرفانی است. او در ابیات پیشین، با شور و حرارتی الهی در حال شرح اسرار معرفت بود، به گونه‌ای که نزدیک بود عقل و فهم شنوندگان تاب نیاورد و بسوزد (خواست گشتن عقل خلقان محترق). در این لحظه، یک کشش غیبی (پس گریبانش کشید از پس یکی) او را از آن حالت بی‌خودی و غرقگی در کلام، به ساحل خودآگاهی بازمی‌گرداند.

«با خود آمدن» اصطلاحی دقیق برای خروج از حال جذبه و بازگشت به هوشیاری عادی است. داوود متوجه می‌شود که ادامۀ سخن برای مخاطبانش سنگین است و مصلحت در سکوت است. بنابراین، کلام را کوتاه می‌کند و تصمیم می‌گیرد به «خلوتگاه» برود. این خلوت، هم به معنای پایان دادن به گفت‌وگوی عمومی است و هم نشانۀ روی آوردن به گفت‌وگوی درونی و راز و نیاز با معبود در تنهایی است. این عمل، الگویی برای عارفان و راهنمایان است که بدانند چه زمانی باید سخن بگویند و چه زمانی باید سکوت کرده و به درون خود بازگردند.