M3:3053 — هین چرا خشکی که اینجا چشمه هاست / هین چرا زردی که اینجا صد دواست

این بیت زبان حال عارفی است که در بهشت حضور و معرفت زندگی می‌کند و با حیرت به انسان محرومی می‌نگرد که در کنار او، در جهنم غفلت و عذاب گرفتار است. عارف از او می‌پرسد: چرا با وجود اینکه چشمه‌های زلال حقیقت و معرفت در دسترس توست، تو همچنان خشک و بی‌بهره‌ای؟ چرا با آنکه درمان تمام دردهای روحی و معنوی در همین نزدیکی است، تو هنوز بیمار و زردرویی؟

مولانا در اینجا به یک حقیقت بنیادین عرفانی اشاره می‌کند: منبع فیض و رحمت الهی (چشمه‌ها و دواها) همواره حاضر و در دسترس همگان است، اما تنها کسانی از آن بهره‌مند می‌شوند که چشم بصیرتشان باز باشد و قابلیت دریافت داشته باشند. همان‌طور که برادران یوسف در کنار او بودند اما بوی پیراهن او را که حامل فیض الهی بود حس نمی‌کردند، بسیاری از انسان‌ها نیز در کنار اولیای حق و منابع رحمت زندگی می‌کنند اما به دلیل حجاب‌های درونی، از آن بی‌نصیب می‌مانند. «خشکی» نماد فقدان طراوت معنوی و «زردی» نشانه بیماری دل و دوری از سرچشمه حیات حقیقی است.