M3:322 — بی‌وفایی چون سگان را عار بود / بی‌وفایی چون روا داری نمود

مولانا در این بخش از داستان، وفاداری را به عنوان یک اصل بنیادین معنوی مطرح می‌کند. او برای نشان دادن زشتی پیمان‌شکنی، از مثالی ملموس و قدرتمند استفاده می‌کند: وفاداری سگ به صاحبش.

در ابیات قبل، مولانا توضیح می‌دهد که سگان چنان به صاحب خود و «درِ خانهٔ اول» که از آن نان خورده‌اند وفادارند که اگر سگی از میانشان این اصل را زیر پا بگذارد، او را طرد کرده و می‌گزند تا به راه راست بازگردد. وفاداری جزئی از طبیعت و «شعار» آنهاست.

این بیت، نتیجه‌گیری کوبندهٔ این تمثیل است. مولانا با یک استفهام انکاری، خواننده را به چالش می‌کشد: اگر موجودی که از نظر رتبه پایین‌تر از انسان است (سگ)، بی‌وفایی را برای خود ننگ می‌داند، تو ای انسان که خود را اشرف مخلوقات می‌دانی، چگونه می‌توانی بی‌وفایی کنی؟ این بی‌وفایی در وهلهٔ اول، پیمان‌شکنی در برابر «ولی نعمت» حقیقی، یعنی خداوند است. انسانی که به عهد خود با پروردگار وفادار نیست، از سگان نیز پست‌تر است. این بیت در واقع تلنگری است برای بیداری روح و یادآوری پیمان ازلی انسان با خالق خویش.