M3:3922 — هیچ کس در وی نخفتی شب ز بیم / که نه فرزندش شدی آن شب یتیم

این بیت در آغاز داستان «مسجد عاشق‌کش» قرار دارد و فضاسازی می‌کند. مولانا مسجدی را در حومۀ شهر ری توصیف می‌کند که به مکانی مرگبار شهرت یافته است. این بیت با زبانی ساده و مستقیم، عمق وحشت مردم از این مکان را نشان می‌دهد.

تصویر یتیم شدن فرزند، یک تصویر عاطفی و بسیار ملموس است که خطر را از یک تهدید انتزاعی به یک فاجعۀ خانوادگی تبدیل می‌کند. این مسجد صرفاً یک مکان ناامن نیست، بلکه جایی است که کانون خانواده‌ها را از هم می‌پاشد. این توصیف، صحنه را برای ورود مسافر غریب و عاشقی آماده می‌کند که برخلاف همگان، آگاهانه قدم در این مهلکه می‌گذارد. در نگاه عرفانی، این «مسجد» نمادی از راه سلوک و فناست؛ راهی که از دید مردم عادی، نابودی و مرگ است، اما برای عاشق حقیقی، دروازۀ وصال و زندگی ابدی است. وحشت عوام از آن، نشانۀ بیگانگی آن‌ها با حقیقت عشق و فناست.