M3:4100 — من چو اسماعیلیانم بی‌حذر / بل چو اسمعیل آزادم ز سر

مولانا در ادامهٔ تمثیل شتر و طبلک، حال معنوی خود را بیان می‌کند. او می‌گوید تهدیدهای دنیوی برای من مانند آن طبلک کوچک برای شتری است که به غرش کوس سلطانی عادت کرده است. من در راه عشق الهی، از هیچ چیز، حتی مرگ، هراسی ندارم.

او خود را به دو صورت به داستان حضرت اسماعیل تشبیه می‌کند. نخست می‌گوید من همچون «اسماعیلیان» (پیروان اسماعیل) هستم که بی‌محابا و بی‌پروا بودند. سپس از این هم فراتر می‌رود و می‌گوید: «بلکه» من همچون خودِ «اسماعیل» هستم که در برابر فرمان الهی، با رضا و تسلیم کامل، سر خود را برای قربانی شدن نهاد و از جان آزاد شد. این اشاره به اوج مقام تسلیم و فنا در برابر ارادهٔ معشوق ازلی است؛ مقامی که در آن، عاشق از گران‌بهاترین دارایی خود یعنی «سر» و زندگی، به آسانی می‌گذرد.