M3:4194 — تو ز تلخی چونک دل پر خون شوی / پس ز تلخیها همه بیرون روی

مولانا در این بخش، رنج و سختی‌های زندگی را به فرآیند پخته شدن نخود در دیگ تشبیه می‌کند. همانطور که نخود با جوشیدن و حرارت دیدن، از خامی به پختگی می‌رسد و طعمی دلپذیر پیدا می‌کند، انسان نیز با تحمل «تلخی‌ها» و دشواری‌های راه سلوک، از ناپختگی و صفات ناپسند رها می‌شود.

در این بیت، مولانا به یک اصل مهم در تحول روحی اشاره می‌کند: مواجهه کامل با درد، راه عبور از آن است. وقتی انسان از تلخی‌ها فرار نمی‌کند و اجازه می‌دهد که رنج، عمق وجودش را لمس کند (دل پر خون شدن)، به نقطه‌ای می‌رسد که دیگر آن تلخی بر او اثری ندارد و از آن فراتر می‌رود. این فرآیند، نوعی تصفیه و پالایش درونی است. سختی‌ها مانند یک داروی تلخ عمل می‌کنند که در نهایت، بیماری‌های روحی را شفا می‌دهند و انسان را به ساحل آرامش و آزادی می‌رسانند.