M3:732 — پوست دنبه یافت شخصی مستهان / هر صباحی چرب کردی سبلتان

این بیت، سرآغاز حکایت مردی لاف‌زن و تهیدست است. مولانا شخصیتی را معرفی می‌کند که از درون خالی و بی‌ارزش («مستهان») است اما می‌خواهد در ظاهر، خود را توانگر و کامیاب نشان دهد. او به جای تلاش برای کسب روزی واقعی، به ابزاری برای فریب متوسل می‌شود: یک تکه پوست دنبه‌ی بی‌ارزش.

عمل «چرب کردن سبیل» در فرهنگ آن زمان، کنایه از خوردن غذای چرب و لذیذ و در نتیجه، نشانه‌ی رفاه و ثروت بود. این مرد هر روز صبح این عمل ظاهری را تکرار می‌کند تا با سبیلی چرب و براق، در میان ثروتمندان («منعمان») حاضر شود و وانمود کند که او نیز مانند آنان زندگی می‌کند. این حکایت، نقدی است بر ریاکاری، تظاهر و فریبی که ریشه در حقارت درونی و میل به پذیرفته شدن از سوی دیگران دارد. مولانا با این داستان، پوچیِ ساختن هویتی دروغین بر پایه‌ی ظواهر را به تصویر می‌کشد.