M3:981 — گه به گفت و گه به خاموشی و گه / بوی کردن گیر هر سو بوی شه

این بیت در مقدمه‌ی داستان مارگیر، به سالک و جوینده‌ی راه حق توصیه می‌کند که در جستجوی خود تک‌بعدی نباشد. مولانا «طلب» را یک اصل اساسی می‌داند و در اینجا شیوه‌های گوناگون آن را برمی‌شمرد.

«گه به گفت»: اشاره به دعا، ذکر، مباحثه، و طلب دانش از طریق کلام است. این راهِ بیرونی و فعالانه برای جستجوست.

«گه به خاموشی»: طریق مراقبه، تفکر، و سکوت درونی است. گاهی حقیقت نه در گفتن، که در شنیدن و آرام گرفتنِ ذهن آشکار می‌شود. این راهِ درونی و پذیرنده است.

«گه بوی کردن گیر هر سو بوی شه»: این زیباترین و لطیف‌ترین شیوه است. «بوی» در ادبیات عرفانی نماد ادراک بی‌واسطه و شمّ روحانی است. همان‌طور که یعقوب بوی پیراهن یوسف را از فرسنگ‌ها حس کرد (که مولانا در ابیات بعدی به آن اشاره می‌کند)، سالک نیز باید حس معنوی خود را چنان تیز کند که نشانه‌های حضور «شاه» (خداوند) را در هر پدیده و هر گوشه‌ای از جهان «بو» بکشد و رد آن را بگیرد. این یعنی جستجو فقط به زمان خاص عبادت یا تفکر محدود نمی‌شود، بلکه باید به یک حالت دائمی و هوشیاری همیشگی در زندگی تبدیل شود.