M3:987 — هر کجا لطفی ببینی از کسی / سوی اصل لطف ره یابی عسی

این بیت یک اصل مهم در عرفان مولوی را بیان می‌کند: نگریستن به عالم به مثابه آینه‌ای از صفات الهی. مولانا در ابیات قبل، سالک را تشویق می‌کند که با تمام حواس خود به دنبال نشانه‌های حقیقت باشد، همان‌طور که یعقوب در جستجوی یوسف بود. او می‌گوید باید هر «بوی خوشی» را دنبال کرد تا به صاحب آن رسید.

این بیت، آن «بوی خوش» را به «لطف» تعمیم می‌دهد. هر مهربانی، زیبایی، یا خیری که از انسانی یا موجودی در این جهان می‌بینیم، در واقع پرتوی از «لطف» مطلق الهی است. این پدیده‌های جزئی (جزو) نباید ما را به خود مشغول کنند، بلکه باید همچون راهنما و نشانه‌ای عمل کنند که ما را به سوی سرچشمه‌ی کل، یعنی خداوند، هدایت می‌کنند. بنابراین، دیدن لطف در مخلوقات، فرصتی برای یافتن راهی به سوی خالق است.