M4:1959 — عقل تو افزون شود بر دیگران / لیک تو باشی ز حفظ آن گران

مولانا در اینجا به توصیف محدودیت‌های «عقل اکتسابی» یا «تحصیلی» ادامه می‌دهد. این همان عقلی است که از طریق مطالعه، استاد و مدرسه به دست می‌آید. او می‌گوید چنین دانشی می‌تواند فرد را از دیگران متمایز و برتر نشان دهد و باعث شود در بحث‌ها و علوم ظاهری سرآمد باشد.

اما این برتری هزینه‌ای دارد: این دانش مانند یک گنج بیرونی است که باید دائماً از آن محافظت کرد. صاحب آن همیشه نگران فراموشی، از دست دادن یا به چالش کشیده شدن دانسته‌هایش است. این دانش، به جای آنکه مایه‌ی سبکی و رهایی باشد، به باری سنگین بر روح تبدیل می‌شود که فرد را «گران» و زمین‌گیر می‌کند. این سنگینی در مقابل سبکی و جوشش طبیعی «عقل خدادادی» قرار می‌گیرد که در ابیات بعدی معرفی می‌شود؛ آن عقلی که همچون چشمه‌ای از درون می‌جوشد و نیازی به حفظ کردن ندارد.