M4:2856 — تا من و تو هر دو در آتش رویم / حجت باقی حیرانان شویم

این بیت بخشی از گفتگوی یک عارف با یک دهری (مادی‌گرا و منکر خدا) است. عارف پس از آنکه دلایل درونی و حال معنوی خود را به عنوان گواه صدقش بیان می‌کند، با انکار دهری روبرو می‌شود که خواهان یک معجزه یا نشانه‌ای همگانی است.

در اینجا، عارف آزمونی نهایی و قاطع را پیشنهاد می‌کند: آزمون آتش. این آزمون، که در فرهنگ عرفانی و دینی سابقه‌ای طولانی دارد (مانند داستان حضرت ابراهیم)، راهی برای تمایز میان «نقد» (خالص و حقیقی) و «قلب» (تقلبی و دروغین) است. عارف دهری را دعوت می‌کند که همراه او وارد آتش شود. هدف از این کار، فراتر از اثبات حقانیت شخصی است؛ هدف آن است که این واقعه به یک «حجت باقی» یا برهان ماندگار برای «حیرانان» تبدیل شود. «حیرانان» کسانی هستند که در میانهٔ شک و ایمان سرگردانند و به دنبال دلیلی روشن برای یافتن راه حق هستند. بدین ترتیب، این فداکاری، راهنمایی برای دیگران خواهد شد.