M4:3629 — می‌نیارد یاد کین دنیا چو خواب / می‌فرو پوشد چو اختر را سحاب

مولانا در این بیت، علت فراموشی روح از موطن اصلی خود را بیان می‌کند. او دنیا را به یک خواب تشبیه می‌کند که انسان را کاملاً در خود غرق می‌کند، به طوری که دنیای بیداری و واقعیِ خود را از یاد می‌برد. همان‌طور که فرد در رؤیا، شهر و زندگی واقعی‌اش را فراموش کرده و دنیای خواب را حقیقت محض می‌پندارد، روح انسان نیز در این جهان مادی، عالمِ معنا و جایگاه ازلی خود را فراموش کرده است.

تصویر دوم این تشبیه را عمیق‌تر می‌کند: دنیا مانند ابری است که ستاره را می‌پوشاند. روح انسان مانند ستاره‌ای درخشان و آسمانی است، اما ابرِ غلیظِ تعلقات و سرگرمی‌های دنیوی، این نور را پوشانده و مانع از دیده شدن حقیقتِ روحانیِ او و یادآوری اصل و مبدأش می‌شود. این فراموشی، یک غفلت ساده نیست، بلکه نتیجهٔ محجوب شدن و پوشیده ماندن حقیقت در پسِ ظواهر فریبندهٔ جهان مادی است.