M4:3830 — این همه خواندی فرو خوان لم یکن / تا بدانی لج این گبر کهن

Dit couplet komt uit een sectie waarin Rumi de houding van de pre-islamitische Arabieren (en breder, de 'ongelovigen' of gabr) ten opzichte van de toekomstige profeet Mohammed beschrijft. Vóór zijn openlijke verschijning werd Mohammeds komst al lang verwacht en zelfs in profetieën genoemd. De ongelovigen, hoewel ze later zijn boodschap zouden verwerpen, zochten aanvankelijk hun toevlucht tot zijn naam in tijden van nood, ziekte of oorlog. Ze wisten van hem, maar toen hij eenmaal verscheen, keerden velen zich van hem af.

Het couplet roept de lezer op om alles wat hij al weet of meent te weten over deze geschiedenis 'te ontlezen' (fro khwān), oftewel te deconstrueren of te vergeten, en terug te keren naar een staat van 'het was er niet' (lam yakun). Dit is een retorische zet om de lezer te bevrijden van vooroordelen en hem in staat te stellen de laj (hardnekkigheid, koppigheid) van de gabr-e kohan (oude ongelovige) te doorgronden. De 'oude ongelovige' staat hier niet alleen voor een historische figuur, maar ook voor het deel in onszelf dat weerstand biedt aan de waarheid, zelfs wanneer deze zich openbaart. Het is een oproep tot een dieper, onbevooroordeeld begrip van de menselijke neiging tot verzet tegen spirituele waarheid, ondanks eerdere aanwijzingen of zelfs een zekere mate van voorkennis.