M5:3695 — جای دیگر سود دارد عادتت / ناگهان روزی بر آید حاجتت

مولانا در این بخش، افکار و احوال درونی را به مهمانانی تشبیه می‌کند که به خانه‌ی دل ما وارد می‌شوند. او اصرار دارد که حتی با «مهمانانِ» ناخوشایند و افکارِ غم‌انگیز نیز باید با احترام و خوشرویی رفتار کرد، چرا که ممکن است حامل هدیه‌ای معنوی باشند.

این بیت یک گام فراتر می‌رود و به یک اعتراض احتمالی پاسخ می‌دهد: «اگر از این فکرِ تلخ پذیرایی کردم و هیچ سودی هم نبردم چه؟» مولانا می‌گوید حتی در آن صورت هم تو چیزی از دست نداده‌ای، بلکه یک «عادت» ارزشمند را در خود پرورش داده‌ای. عادت به صبوری، مهمان‌نوازی با احوالات درونی، و گشاده‌رویی با آنچه ناخوشایند به نظر می‌رسد.

این تمرین و ممارست، خود یک سرمایه‌گذاری معنوی است. شاید در این مورد خاص به نتیجه نرسد، اما این توانایی و ظرفیت روحی که در خود ایجاد کرده‌ای، در «جای دیگر» و در «روزی» دیگر که انتظارش را نداری، ناگهان گره از کارت باز خواهد کرد و نیازی بزرگ را برآورده خواهد ساخت. در واقع، سود اصلی در خودِ عملِ نیک و پرورشِ یک خصلتِ زیباست، نه فقط در پاداش فوری آن.