M5:46 — بط حرص آمد که نوکش در زمین / در تر و در خشک می‌جوید دفین

Rumi está interpretando una historia coránica en la que Abraham debe sacrificar cuatro pájaros. Para Rumi, estos pájaros representan cuatro rasgos negativos del alma humana que deben ser «decapitados» para alcanzar la vida espiritual. El primer pájaro, el pato (baṭṭ), simboliza la codicia (ḥirṣ).

La imagen es precisa y poderosa: el pato, con su pico siempre en el suelo, picoteando en el barro y la tierra firme por igual («en lo húmedo y en lo seco»), representa perfectamente la naturaleza de la codicia. La persona codiciosa está constantemente buscando ganancias materiales. No se detiene a reflexionar; su «pico» está siempre en la tierra, obsesionado con encontrar algún «tesoro oculto» (dafīn), sin importar si lo que encuentra es valioso o inútil. Esta actividad incesante y sin discernimiento es la esencia de la codicia, una fuerza que mantiene al alma atada al mundo material e incapaz de elevarse.

مولانا در این بخش از مثنوی، چهار خصلت ویرانگر نفسانی را به چهار پرنده تشبیه می‌کند: خروس (شهوت)، طاووس (جاه‌طلبی)، زاغ (آرزوهای دور و دراز) و اردک (حرص).

این بیت به توصیف اردک به عنوان نماد «حرص» می‌پردازد. تصویر اردک که همیشه سرش پایین است و با منقارش زمین را می‌کاود، استعاره‌ای دقیق برای انسان حریص است. فرد طماع نیز همانند این اردک، تمام توجهش معطوف به زمین و امور مادی است. او در هر شرایطی (در تر و در خشک)، چه در دوران رونق و چه در سختی، بی‌وقفه در جستجوی «دفینه» یا همان مال و منال بیشتر است. این جستجوی سیری‌ناپذیر، او را از توجه به آسمان، معنویت و ارزش‌های والاتر باز می‌دارد و تمام عمرش صرف یافتن گنج‌های پنهان دنیوی می‌شود.