M5:47 — یک زمان نبود معطل آن گَلو / نشنود از حکم جز امر کُلوا

این بیت در ادامهٔ تمثیل چهار مرغ نفس است که مولانا برای تفسیر آیهٔ «خُذْ أَرْبَعَةً مِنَ الطَّيْرِ» (بقره: ۲۶۰) به کار می‌برد. در این تمثیل، «اردک» (بط) نماد «حرص» است. بیت پیشین توضیح داد که اردکِ حرص، همچون جویندهٔ گنج، مدام نوکش را در خاک فرو می‌برد تا چیزی بیابد.

این بیت، آن تصویر را کامل می‌کند: گلوی این اردک (یعنی طبیعتِ حرص) یک لحظه هم آرام و قرار ندارد و از کار نمی‌ایستد. از میان تمام احکام و فرمان‌های الهی، گویی فقط یک امر را شنیده و به آن عمل می‌کند: «کُلوا» یعنی «بخورید». این اشاره‌ای است به آیهٔ «كُلُوا وَاشْرَبُوا» (بخورید و بیاشامید) که در قرآن آمده، اما حرص آن را از معنای اصلی‌اش تهی کرده و به مجوزی برای مصرف‌گرایی سیری‌ناپذیر تبدیل کرده است. در واقع، فرد حریص، تمام دین و معنا را بهانه‌ای برای بلعیدن بیشتر دنیا می‌کند و گوشش به روی هر پیام معنوی دیگری بسته است.