M6:1937 — باز سوی قصه باز آ ای پسر / قصهٔ گنج و فقیر آور به سر

مولانا در میانه‌ی داستان‌ها، اغلب به نکته‌ای عمیق و عرفانی می‌رسد و رشته‌ی کلام را به دست آن می‌سپارد. در اینجا نیز پیش از این بیت، او از بحث تقدیر الهی و نسبت عالم غیب با جهان مادی سخن گفته است. این بیت، نقطه‌ی بازگشت و یک «فاصله‌ی روایی» است.

مولانا با خطاب قرار دادن خود (و خواننده) با عنوان «ای پسر»، با لحنی صمیمی و راهبرانه، یادآوری می‌کند که باید به مسیر اصلی حکایت بازگشت. این تکنیک در مثنوی بسیار رایج است و نشان می‌دهد که چگونه ذهن سیال و پویای او میان قصه و معنا در حرکت است. او داستان را صرفاً برای سرگرمی نقل نمی‌کند، بلکه آن را بستری برای طرح مفاهیم عمیق‌تر می‌داند؛ اما در عین حال، به ساختار روایی و لزوم به سرانجام رساندن قصه برای مخاطب نیز وفادار است.