อ่าน Daftar 6 การวิงวอนและการแสวงหาที่พึ่งในความจริงจากความวุ่นวายของเจตจำนงอิสระและจากความวุ่นวายของสาเหตุของเจตจำนงอิสระ ซึ่งท้องฟ้าและแผ่นดินได้บ่นและกลัวเจตจำนงอิสระและสาเหตุของเจตจำนงอิสระ และการสร้างมนุษย์ก็กระตือรือร้นที่จะแสวงหาเจตจำนงอิสระและสาเหตุของเจตจำนงอิสระของตนเอง เหมือนกับคนป่วยที่พบว่าตัวเองมีเจตจำนงอิสระน้อยลงและต้องการสุขภาพ ซึ่งเป็นสาเหตุของเจตจำนงอิสระ เพื่อให้เจตจำนงอิสระของเขาเพิ่มขึ้น และเขาต้องการตำแหน่งเพื่อให้เจตจำนงอิสระของเขาเพิ่มขึ้น และการลงโทษของพระเจ้าในประชาชาติในอดีตคือเจตจำนงอิสระที่มากเกินไปและสาเหตุของเจตจำนงอิสระ ไม่เคยมีใครเห็นฟาโรห์ที่ยากจน โคลงคู่ 244

M6:244 — سلسلهٔ زرین بدید و غره گشت / ماند در سوراخ چاهی جان ز دشت

سلسلهٔ زرین بدید و غره گشتماند در سوراخ چاهی جان ز دشت
✦ แสดงผลโคลงคู่นี้เป็นไทย

M6:244

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — จากบทบรรยายมัษนวีที่บันทึกไว้ของเขา

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: روح، رشته‌ای زرین (فریبنده) را دید و فریفته و مغرور شد؛ و به جای دشت بازِ هستی، در سوراخی کوچک در چاه ماندگار گشت. معنا: این بیت هشداری است دربارهٔ فریبندگی ظواهر دنیا که جان را از وسعت و آزادی وجودی‌اش بازمی‌دارد و در تنگنای تعلقات زندانی می‌کند.

شرح

مولانا، در این بیت از دفتر ششم مثنوی، پرده از یک حقیقت روان‌شناختی عمیق در باب گریز آدمیان از خویشتن و اختیار برمی‌دارد. انسان‌ها، در پی فرار از چهار اضطراب بنیادین هستی – مرگ، تنهایی، پوچی و مسئولیتِ ناشی از اختیار – به انواع بی‌خودی‌ها روی می‌آورند؛ از مستیِ الکل و موسیقی غفلت‌زا گرفته تا غرق شدن در مشغله‌ها و کارهایی که صرفاً برای فراموش کردن خویشتن است. مولانا این هستی ظاهری و تعلقات آن را «فخ» یا «دام» می‌خواند که فکر و ذکر اختیاری را «دوزخ» می‌کند. "سلسلهٔ زرین" در این بیت، نمادی از همین دام‌های فریبنده و ظاهرآراستهٔ دنیاست که انسان را از «دشت» وسیع هوشیاری و آزادی حقیقی دور می‌کند.

من قویاً معتقدم که این بیت، یک نمونهٔ عالی از مکانیزم این گریز است. انسان با دیدن "سلسلهٔ زرین" (جذبه‌های مادی، موقعیت‌های اعتباری، یا حتی برخی روابط سطحی) "غره گشت"، یعنی مغرور و فریفته شد. این غرور و فریب‌خوردگی، خود نوعی بی‌خودی و غفلت است. نتیجهٔ این فریب چیست؟ "ماند در سوراخ چاهی جان ز دشت". جان، که ذاتاً به دشت بی‌کران حق تعلق دارد، به جای بازگشت به اصل خویش و سیر در وسعت هستی، در تنگنای «سوراخ چاهی» محبوس می‌گردد. این چاه، استعاره‌ای از همان زندان یا دامی است که مولانا در ابیات دیگر به آن اشاره می‌کند؛ زندانی که انسان به دست خود با فریب از ظواهر زرین آن می‌سازد.

مولانا این انتخابِ گریز را به شدت تقبیح می‌کند. او می‌گوید این مشغله‌ها و مستی‌ها عین بیکاری‌اند. کسی که می‌پندارد مشغول کار است و دیگران او را از کارش بازمی‌دارند، در حقیقت در بیکاری غرق است و روزگار خود را بی‌حاصل ضایع می‌کند. این بیت در ادامهٔ همان هشدارهای اخلاقی مولانا می‌آید که نباید گول ظواهر را خورد. همان‌طور که می‌فرماید: «یه گلرخ می‌تواند یک افعی باشه. مواظب باشید. گول لبخندهای ظاهری را نخورید و در باغ سبز به شما نشان می‌دهند، فریفته نشوید.» این "سلسلهٔ زرین"، همان باغ سبز فریبنده‌ای است که باطن افعی‌وار خود را پنهان کرده و در نهایت جان را در سوراخ چاهی تنگ و تاریک، از دشت بی‌کران حقیقت و آزادی جدا می‌سازد. مثنوی به ما می‌آموزد که "بی‌خودی" واقعی در "بی‌صورتی" و فنای در حق است، نه در این گریزهای سطحی.

نکات کلیدی

  • انسان برای فرار از اضطراب‌های هستی (مرگ، تنهایی، پوچی، مسئولیت) به «بی‌خودی» و غفلت روی می‌آورد.
  • «سلسلهٔ زرین» نمادی از جذابیت‌های فریبندهٔ دنیاست که انسان را از حقیقت غافل می‌کند.
  • «غره گشتن» به معنای فریفته شدن و مغرور گشتن، خود نوعی بی‌خودی و دامی برای جان است.
  • «سوراخ چاهی» تنگی و محدودیت جهان مادی و تعلقات است که جان را از «دشت» گشادهٔ آزادی و حقیقت بازمی‌دارد.
  • مشغله‌ها و مستی‌های ظاهری عین بیکاری‌اند و عمر را بی‌ثمر تلف می‌کنند.
  • مولانا هشدار می‌دهد که ظواهر زیبا می‌توانند باطن فریبنده‌ای داشته باشند و جان را به دام اندازند.

Sources: d6-s07 · 23:45 d6-s07 · 29:55 d6-s07 · 00:71:36

به زبانِ تو — ภาษาของคุณ · AI

บทสนทนา — ถามเกี่ยวกับบทกลอนนี้ — ตอบจากมัษนาวี พร้อมอ้างอิงทุกบทกลอน

บทสนทนาของคุณจะอยู่บนอุปกรณ์นี้ เว้นแต่คุณจะแบ่งปัน

สิ่งที่ผู้อ่านถาม

ยังไม่มีคำถามที่แบ่งปัน — คำถามของคุณอาจเป็นคำถามแรก