M6:2941 — هم‌چو تاری شد دل و جان در شهود / تا سر رشته به من رویی نمود

این بیت اوج تمرکز و فنای سالک (در اینجا، موش) را در مسیر طلب نشان می‌دهد. مولانا داستان موش و چغز (قورباغه) را بهانه‌ای برای شرح رابطهٔ روح و نفس یا سالک و معشوق قرار داده است. موش که نماد سالک زمینی است، برای ارتباط با دوست آبی خود، رشته‌ای را به پا بسته است. او چنان غرق در این طلب و کشش است که تمام وجودش، یعنی «دل و جان»، در حالت «شهود» و مراقبه، به نازکی و یکپارچگی یک «تار» درمی‌آید.

این تصویر، بیانگر نهایت خلوص و توجّه است. سالک باید تمام کثرت‌ها و پراکندگی‌های درونی را کنار بگذارد و به وحدت برسد تا بتواند «سر رشته» را بیابد. «سر رشته» همان نقطهٔ اتصال، سرّ معرفت، یا لحظهٔ وصال است که تنها در اوج یکپارچگی و فنای خودی «رو می‌نماید» و خود را آشکار می‌سازد.

اما بلافاصله پس از این لحظهٔ اوج، کلاغی از راه می‌رسد و موش را می‌رباید. این اتفاق نشان می‌دهد که حتی در اوج کشف و شهود نیز، خطرهای پیش‌بینی‌نشده (قضا و قدر یا تعلقات دنیوی) در کمین است و یک دوستی ناجنس (اتصال موش خاکی به چغز آبی) می‌تواند به جای وصال، به هلاکت هر دو بینجامد.