M6:2952 — صورت آمد چون جماد و چون حجر / نیست جامد را ز جنسیت خبر

این بیت در ادامهٔ داستان موش و پرندهٔ آبزی (چُغز) می‌آید. مولانا از زبان عقل استدلال می‌کند که چرا نباید به ظواهر دل بست و هم‌جنسی و خویشاوندی واقعی را در صورت مادی جستجو کرد.

او «صورت» یا همان شکل ظاهری و مادی را به «جماد» (موجود بی‌جان) و «حجر» (سنگ) تشبیه می‌کند. همان‌طور که یک سنگ یا یک جسم بی‌روح، از ارتباط، درک متقابل و جاذبهٔ درونی که میان موجودات هم‌جنس وجود دارد، بی‌خبر است، صورت ظاهری نیز به تنهایی فاقد این آگاهی و کشش معنوی است. بنابراین، تکیه کردن بر صورت برای یافتن یار موافق، مانند این است که از یک تکه سنگ انتظار درک و همراهی داشته باشیم.

نکتهٔ اصلی این است که خویشاوندی حقیقی (جنسیت) یک امر معنوی و مربوط به «جان» است، نه «تن». تن و صورت، مانند جامدات، از این راز بی‌خبرند و نمی‌توانند مبنای یک پیوند عمیق و پایدار باشند. این بیت مقدمه‌ای است برای ابیات بعدی که در آن مولانا با مثال مورچه و دانهٔ گندم، نشان می‌دهد که چگونه جان (مورچه) به سوی هم‌جنس خود (مورچهٔ دیگر) کشیده می‌شود، نه به سوی صورت ظاهری (دانه).