M6:2963 — این قفس پیدا و آن فرخش نهان / بی‌قفس کش کی قفس باشد روان

مولانا در اینجا تمثیل کلیدی «روح و بدن» را با استعاره‌ی «پرنده و قفس» بیان می‌کند. بدن ما همانند قفسی است که به چشم می‌آید و کاملاً مادی و مشهود است. اما آنچه به این قفس حیات و حرکت می‌بخشد، یعنی روح یا «فرّخ»، پنهان از دیدگان است.

همان‌طور که در ابیات قبل، حرکتِ دانه را نشانه‌ی وجود مورچه‌ای پنهان می‌دانست، در اینجا نیز حرکتِ بدن را دلیلی قطعی بر وجود یک «قفس‌کِش» یا گرداننده‌ی نامرئی می‌داند. این بیت از ما می‌خواهد که از ظواهر عبور کنیم و با چشم عقل، نیروی محرکه‌ی پنهان در پسِ پدیده‌های مادی را ببینیم. حرکت جسم، گواه زنده‌ای بر وجود روح است، همان‌طور که حرکت عروسک خیمه‌شب‌بازی، خبر از عروسک‌گردانی پنهان می‌دهد. این نگاه، دعوتی است به فراتر رفتن از سطح و درک حقیقتِ باطنیِ حیات.